خویشتن آرمانی چیست و چه تفاوتی با خود واقعی دارد؟

خویشتن آرمانی چیست ؟ همه انسان ها به یک نحوه ی دارای خود آرمانی هستند. به عنوان مثال: آیا تا به حال پیش آمده که تصور کنید صاحب یک ماشین آخرین سیستم و یک پنت هاوس در بهترین نقطه شهر هستید؟ آیا تا به حال رویای دریافت تاییده تحصیلی از بهترین دانشگاه جهان را داشته اید؟ آیا شما خود را در حال گرفتن مدال طلایی المپیک تصور کرده اید؟ یا اینکه دوست دارید در شغل خود ترفیع بگیرید و پیشرفت کنید؟ همه این ها میتواند نمونه ای از خود ایده آل یا آرمانی شما باشند. از سویی دیگر، تمامی انسان ها تصوری از آن چه که در حال حاضر هستند را دارا می باشند، که حاصل تجارب و رویدادها و تفسیرها در زندگی می باشد، این تصویر یا این پندار از خود “خود واقعی” نام دارد.

خود واقعی همان شخصیت و موقعیتی است که هم اکنون دارید و شامل تمامی نقاط مثبت و منفی شما میشود. شما میتوانید مستعد افسردگی، مهربانی، خود خواهی، خودبین، ناتوان در نه گفتن، خیرخواه و قاطعانه باشید. در مقابلش، خود آرمانی همان چیزی است که شما آرزوی آن را دارید، یا احساس می کنید که باید یک سری رفتار مثبت مانند؛ صداقت، خیرخواهی، بهترین بود در هر چیزی و … را دارا شوید. خود آرمانی حاصل تاثیرات فرزند پروری و اجتماعی شدن است.

هنگامی که شما کودک بودید، برای هنجارها ارزش قائل شده و با الگو گیری از بزرگترها به آن ها احترام میگذاشتید و با تمام توان خود از آن ها پیروی میکردید. در زندگی ممکن است زمانی مجبور شوید بخاطر دوست خود دروغ بگویید، در نتیجه دوستی خود را بر هنجارها ترجیح می دهید و خود واقعی خود را میپذیرید، در حالی که ایده آل اینست که از درس های دوران کودکی و هنجارها پیروی کنید.

اما گاهی اوقات با دروغ گفتن حس بدی پیدا کرده و خود را از آرمان های تصوری خود دور میبینیم. در واقع در زندگی زمان هایی وجود دارد که ارزش های اخلاقی ما بر زندگی عملی مان چیره می شوند و در این نقطه است که از خود واقعی متنفر میشویم.  هنگامی که در زندگی آنچه هستیم، خود واقعیتان را میپذیرید و با هدف گذاری و برنامه ریزی سعی در ارتقای خود دارید، مشکلی برایتان پیش نمی آید و میتوانید به آرمانها خود با دیدی واقع بینانه برسید. در شرایطی نیز اگر با وجود آگاهی از واقعیت در ذهن خود آرمان هایی را تجسم کنیم، باز هم مشکلی به وجود نمی آید.

در هر دو صورت شما از لحاظ روانی سالم هستید. آن دسته از افرادی که تنها به تصویر سازی آرمان ها پرداخته و تلاشی نمیکنند بیشتر از بقیه مستعد رنج روانی و افسردگی می باشند. طبق تحقیقات انجام شده، در بین افراد افسرده فاصله بین خود آرمانی و خود واقعی بسیار زیاد می باشد و در رسیدن به خواسته هایشان دچار درماندگی میشوند.

سخن آخر؛ خویشتن آرمانی چیست

افراد بی اعتماد به نفس و احساس خود ارزشی پایین همواره به یک روش فکر و رفتار میکنند و از آن جایی که موفق نمیشوند تصور میکنند که ناتوان و نا لایق هستند. الگوها و هنجارهای اجتماعی محدود نیز میتواند منجر به احساس خود ارزشی پایین شوند. کنترل بیش از حد، هنجار های اجتماعی محدود، محدودیت ها، دخالت ها، قوانین و همه و همه میتواند باعث به وجود آمدن اعتماد به نفس و عزت نفس پایین گردد. این اتفاق ها فرصت یادگیری و رشد را از افراد میگیرند و باعث میشود مهارت خود را زیر سوال ببرند و از خود متنفر شوند.

یک ذهن سالم خود را همان طور که هست میپذیرد و با آگاهی از نقاط ضعف و قوت خود سعی میکند در تمامی جهت ها رشد کند و تمامی انتقادها و طرد ها را با یک روش رشد یافته تحت کنترل میگیرد. در عین حال خود آرمانی یک هدف نهایی و یک انگیزش برای عمل او است. به شرطی آنکه واقع بینانه باشد و خود واقعی او در راه رشد در جهت مثبت به او کمک میکند.